Wat is Cryomeren?

Cryomeren, ook wel vriesdrogen genoemd, is een manier om stoffelijke overschotten te laten vergaan. Het lichaam wordt bevroren in vloeibare stikstof van -196 graden, waarna het lichaam door kleine trillingen in een organische substantie uiteenvalt.

De overblijfselen, ook wel residu genoemd, kan worden begraven. Binnen 6 maanden tot 1 jaar na de cryomatie is het residu volledig door de natuur opgenomen. Ten opzichte van “direct” begraven heeft cryomatie als voordeel dat er geen schadelijke stoffen in de bodem komen. En anders dan bij een crematie zijn er geen filters nodig die na gebruik vervuild in de afvalstroom terechtkomen.

Zes stappen van cryomatie

  1. Het stoffelijk overschot wordt in 10 dagen gekoeld tot -18 graden Celsius.
  2. Het door en door bevroren lichaam wordt ondergedompeld in vloeibare stikstof

(-196 graden), waardoor het heel broos wordt.

  1. Dit ijslichaam wordt blootgesteld aan kleine trillingen en valt uiteen in een organische substantie.
  2. Het kwik (van vullingen) en eventuele resten van chirurgische metalen worden magnetisch verwijderd.
  3. 25 tot 30 kilo droog poeder blijft over en wordt in een milieuvriendelijke kist gedaan.
  4. De kist kan worden begraven in een klein formaat graf, De overblijfselen zullen binnen 6 tot 12 maanden tot compost zijn vergaan.

 

Wat is Resomeren?

Resomeren, ook wel verwateren of hydrolyse genoemd, is een manier waarbij een lichaam in 3 uur wordt ontbonden. Hiervoor wordt een mix van water en loog gebruikt dat tot 180 graden wordt gestookt. Het lichaam moet voorzien zijn van kleding en een lijkhoes die gemaakt zijn van eiwitten, zoals zijde of wol omdat die makkelijk hydrolyseren.

Het proces start met het scheiden van het lichaam en de kist. De kist kan hergebruikt worden. De botten blijven over en wordt vermalen tot poeder.

 

Wet op de lijkbezorging.  

De wet op de lijkbezorging staat geen andere bestemming toe dan begraven, cremeren en de terbeschikkingstelling aan de wetenschap. En in bijzondere gevallen, bij overlijden op open zee en wanneer het stoffelijk overschot niet bewaard en aan wal gebracht kan worden, het zogenoemde zeemansgraf.